Strona główna

 
Rys historyczny

Między wojnami
 

Zaraz po przystąpieniu Knurowa do Polski, społeczeństwo Knurowa przystąpiło do budowy pomnika powstańców przy ul. Dworcowej. Podczas ogromnej manifestacji społeczeństwa, w czerwcu 1923 r. gotowy pomnik został poświęcony.

Po powrocie części Górnego Śląska do Polski, skarb państwa polskiego przejął trzy kopalnie, które wcześniej należały do skarbu państwa niemieckiego, w tym kopalnię i koksownię w Knurowie. Eksploatację kopalni i koksowni w Knurowie rozpoczęła w 1922 roku francuska spółka akcyjna "Skarboferm" (pełna nazwa spółki brzmiała: Polskie Kopalnie Skarbowe na Górnym Śląsku). 17 września 1922 roku odbyła się uroczystość nadania szybom I, II i IV knurowskiej kopalni nowych nazw: "Piotr", Paweł", i "Foch". Na tej uroczystości obecny był Wojciech Korfanty.

Nastąpiły również zmiany w Fabryce Materiałów Wybuchowych "Lignoza", która od 23 marca 1924 roku stała się własnością polskiej firmy, przyjmując nazwę "Lignoza" Spółka Akcyjna. Przez następne 5 lat "Lignoza" ulega znacznej modernizacji i rozbudowie, stając się jednym z najnowocześniejszym tego rodzajów zakładów w Europie.

3 czerwca 1924 roku nastąpiło włączenie obszaru dworskiego do gminy Knurów, co wpłynęło pozytywnie na jej rozwój. Urząd gminy nie posiadał budynku administracyjnego, dlatego 8 lipca 1924 roku rada gminna podjęła uchwałę o budowie ratusza i budynku szkoły publicznej. Jednak dopiero w 1928 roku gmina nabyła odpowiednie grunty pod budowę nowych obiektów. W konkursie na ratusz zwyciężył projekt inż. Michejdy, a jego budowa trwała w latach 1928-1929. Koszt budowy wyniósł 350 tysięcy złotych. Po skończeniu tej budowy zabrano się za budowę nowej szkoły, którą ukończono w październiku 1930 roku. Nowa szkoła posiadała 20 izb i zlokalizowano ją przy ul. Wilsona. Cztery lata wcześniej, w 1926 roku, wybudowane zostało boisko sportowe "Concordii" przy ul. Dworcowej.

W wyniku rozporządzenia Wojewody Śląskiego, z dniem 1 kwietnia 1929 roku Krywałd został połączony ze Szczygłowicami. Taki stan rzeczy trwał do 1 stycznia 1946 roku. W 1930 roku oddano do użytku wodociąg prowadzący z Bełku do Knurowa. Wodociąg ten, o długości ponad 11 kilometrów, był niezbędny w związku z rozwojem kopalni, której zapotrzebowanie na wodę znacznie wzrosło. W okresie międzywojennym doszło również do znacznych zmian modernizacyjnych w knurowskiej koksowni. W latach 1927-1929 zburzono dwie najstarsze baterie pieców koksowniczych zastępując je nowymi. Na bazie produkującej Koksowni w Knurowie, celem właściwego wykorzystania gazu koksowniczego, powstała w 1927 roku pierwsza w Polsce fabryka amoniaku syntetycznego.

Od września 1924 roku nowym proboszczem knurowskiej parafii został ks. Józef Okręt, który za najważniejsze uznał budowę nowego kościoła i plebani. Przewidywane koszty budowy były jednak bardzo wysokie. Głównym fundatorem był "Skarboferm", ale nękający spółkę kryzys uniemożliwiał zrealizowanie ambitnego planu. Pod koniec 1926 roku wybudowano kościół zastępczy. To spowodowało zamknięcie dotychczasowego, zabytkowego drewnianego kościoła, pochodzącego z 1599 roku. W 1936 roku został on przeniesiony na Górę Wyzwolenia do Chorzowa i stoi tam do dzisiaj. Ciągłe zatargi proboszcza z fundatorem w kwestii budowy kościoła spowodowały rezygnację ks. J. Okręta z knurowskiego probostwa. Na jego miejsce przybył, dotychczasowy proboszcz z Miedźnej, ks. Alojzy Koziełek. Od chwili przejęcia obowiązków proboszcza (31 maja 1928 roku) ks. Koziełek czynił starania o wybudowanie kościoła w Knurowie. Jednak dopiero 13 września 1935 roku Rada Parafialna zatwierdziła do realizacji projekt architekta Henryka Grabca. Budowę nowego kościoła rozpoczęto 8 sierpnia 1937 roku na odpust św. Wawrzyńca, a zakończono uroczystością poświęcenia kościoła pod wezwaniem św. św. Cyryla i Metodego 8 lipca 1948 roku. Ks. Alojzy Koziełek bardzo zasłużył się dla Knurowa, nie tylko doprowadził do budowy nowego kościoła, ale również napisał pierwszą książkę o Knurowie (patrz Źródła).

Okres międzywojenny to czas wielkiego rozkwitu Knurowa. Obok rozwoju przemysłu, kwitnie również życie kulturalne i oświatowe. Bardzo prężnie działają m.in. takie organizacje jak: Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół", Związek Strzelecki, Związek Harcerstwa Polskiego, Towarzystwo Czytelni Ludowych, Towarzystwo Śpiewu "Echo", Związek Powstańców Śląskich i wiele innych. Dla nielicznej, ale istniejącej mniejszości niemieckiej, władze szkolne uruchomiły 1 kwietnia 1925 roku klasę niemieckiej mniejszości językowej. Ze względu na małą liczbę dzieci narodowości niemieckiej, rok szkolny 1933/1934 był ostatnim rokiem nauczania w tej szkole.


 
Do góry
Copyright © 2000-2017 Wirtualny Knurów, Marek Ostrowski
Wszelkie prawa zastrzeżone